SAYIKLAMALAR 2 / BİR VARIM, BİR YOKUM! / Agah Avşar

0
289

SAYIKLAMALAR 2 / BİR VARIM, BİR YOKUM!

AGAH AVŞAR

Ne zaman yollara düşsem, dik yokuşlara vursam kendimi, tepelerde, patikalarda yorulsam; varsayarım beni. Bin bir zorlukla, kan-ter içinde bir karış tırmansam, sonra bir yosuna denk gelse ellerim, kaypak bir taşa bassa ayaklarım; düşerim, başladığım çukura dönerim. Bu anlarda yok olmam, hala varım, yorgun çaresiz ve de umutsuz, yine de varım. İster gece, ister gündüz olsun, ister su olmasın, ister ekmek, ben varım. Öyle varım ki dünya var, dünya var, ben varım.

Ne zaman şansım yaver gitse, tepelerin ardına ulaşsam, beklenen günlere kavuşsam, özlenen şehre varsam, işte ben buralıyım, buralar benim, ben buralara aitim desem yok olurum. Benim evim, benim sokağım, benim ağacım desem, hatta bu çukur, bu karanlık dipsiz, soğuk kuyuyu yurt edinsem, razı olsam yalnızlığa, rutubete, yavaş yavaş çürümeye, suyun yansısında aşık olsam çileme, yok olurum.

Ben; bir varmış, bir yokmuş. Yürür var olurum, durur yok olurum.

Damla-damla eririm güneşli gecelerde, nehirlere karışır, okyanusa düşerim. Susarım çığlığımda, gömülürüm sulara, zaman üstüme basar; daha derine iter yelkovan, daha sert indirir balyozunu akrep. Gemiler geçer üstümden, mevsim gibi, balıklar mola verir bende; gün gibi, güz gibi, zemheri gibi, an gibi. Ah ederim kendi kendime, her ahımla daha çok hapsolurum bilinmezliğe. Açar zindanımın kapısını meraklı bir balıkçı, tüccar satar beni pazarlarda, bin Züleyha’ya bir inci yeter; gezer dolaşırım göğüslerden gülüşlere. Yusuf ile var olurum. Kopunca çığlık, kopunca beni var eden, varlığa tutunduğum ip, kopunca düğmeler, saçılır inciler… Kuyularda yok olur, zindanlarda var olurum, ben olurum.

29.09.2017

 

KUYU

Kuyudayım ne gelen var, ne giden

Kendi sesimden ürküp sinen,

Gözlerime telaşla bakan; ben

Kapatınca can kapısını; sulara düşen; sen!

Yusuf’la aydınlanan kervanlar

Musa büyüten firavunlar

Çok geride kaldı, beklenen yolcular

Balığın karnında bekleşen Yunuslar

Yalnızım, sade bekliyorum, hep bekliyorum, ben bekliyorum…

İpine sarılıp, kurumuş dudaklarını

Sulamayı kurtuluş sayan; ben

Yalvarırım kuyuma misafir, canıma nefes ol; sen!

22.02.2017

Sincan T Tipi Cezaevi

Yayınlarımızın devamı adına, sizleri destek vermeye davet ediyoruz.

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here